Aprile 2009

DLMM GVS
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

Tag

Ultimi commenti

Ultimi post

Diffondi i contenuti

Condividi i contenuti

De.licio.us
Archivio Aprile 2009
Pagine:

con la poesia entre los dientes

di karlotti00eu (15/04/2009 - 14:37)


Estes días coa poesía xa entre os dentes da alma, as noticias poden crear dúbidas e confusión, e por iso hai que deixar claro que os poetas, antes mulleres e homes que poetas, non teñen nada que ver co poder establecido sexa este o que sexa, o seu compromiso é exclusivamente coa vida.
Poderiamos preguntarnos que facemos aquí? e outra pregunta é a resposta: que facer? Que facer ante este descomunal estafa?
Basta de xogos de palabras, de artificios de sintaxes, de malabarismos formais; hai que atopar-agora- a gran lei do corazón, a lei que non sexa unha lei, unha prisión, senón unha guia para o espírito, perdido no seu propio labirinto. Mais alá daquilo que o poder jamas poderá alcanzar, alí onde os raios da razón crébanse contra as nubes. Ante unha Europa momificada dentro das ataduras das súas fronteiras, conxelada na súa lóxica de dúas mais dúas son catro mil, enmohecida polo espectáculo, despellejada polas coitelas da rendibilidade, ante unha Europa atrapada na rede dos silogismos das súas finanzas e as súas desoladoras consecuencias, ante esta realidade e empregando a súa mesma lóxica só quédanos constatar o moito que todo isto apesta.
Ante isto só quédanos Rir e Resistir, esta é a cuestión. E a poesía esta en condicións de ser ferramenta de alegría e resistencia. Ela é xenerosidade e dignidade en tempos como estes onde a escuridade céganos ata facer desta miserable abundancia un estúpido espectáculo. Ela, a poesía, os poemas entrégannos a palabra de novo intacta como o berro emocionado do primeiro ser humano ante o seu desnudez sacra..



Hoxe voamos a palabra e a confrontamos co aparato deste mercado de baratijas que nos afoga. Coa cruenta e estúpida rendibilidade da morte troquelada polos intereses mezquinos duns poucos.
A poesía en definitiva é este raio que non cesa e que nos ilumina en momentos como estes en os que á desolación e o saqueo chámanlle crise. A poesía é filla de ninguén e sabe a sangue de cada un.


Estos días con la poesía ya entre los dientes del alma, las noticias pueden crear dudas y confusión, y por ello hay que dejar claro que los poetas, antes mujeres y hombres que poetas, no tienen nada que ver con el poder establecido sea este el que sea, su compromiso es exclusivamente con la vida.
Podríamos preguntarnos ¿que hacemos aquí? y otra pregunta es la respuesta: ¿que hacer? Que hacer ante este descomunal estafa?
Basta de juegos de palabras, de artificios de sintaxis, de malabarismos formales; hay que encontrar-ahora- la gran ley del corazón, la ley que no sea una ley, una prisión, sino una guia para el espíritu, perdido en su propio laberinto. Mas allá de aquello que el poder jamas podrá alcanzar, allí donde los rayos de la razón se quiebran contra las nubes. Ante una Europa momificada dentro de las ataduras de sus fronteras, congelada en su lógica de dos mas dos son cuatro mil, enmohecida por el espectáculo, despellejada por las cuchillas de la rentabilidad, ante una Europa atrapada en la red de los  silogismos  de sus finanzas y sus desoladoras consecuencias, ante esta realidad y empleando su misma lógica solo nos queda constatar lo mucho que todo esto apesta.
Ante esto solo nos queda Reír y Resistir, esta es la cuestión. Y la poesía esta en condiciones de ser herramienta de alegría y resistencia. Ella es generosidad y dignidad en tiempos  como estos donde la oscuridad nos deslumbra hasta hacer de esta miserable abundancia un estúpido espectáculo. Ella, la poesía, los poemas nos entregan la palabra de nuevo intacta como el grito emocionado del primer ser humano ante su desnudez sagrada..
Hoy volamos la palabra y la confrontamos con la parafernalia de este mercado de baratijas que nos ahoga. Con la cruenta y estúpida rentabilidad de la muerte troquelada por los intereses mezquinos de unos pocos.
La poesía en definitiva es este rayo que no cesa y que nos ilumina en momentos como estos en los que a la desolación y el saqueo le llaman crisis. La poesía es hija de nadie y sabe a sangre de cada uno.

Vota questo post