¡ Absolved al contrabajo!
(¿QUE OSCURIDAD?)
Noche americana en la meseta. Sin luz.
La luz no, alergia para la piel.
La ciudad murmurante pretende
contraplanos y secretos;
pero la intriga es un hervor en las afueras
(del decir):
Lata oxidada,
tapial de ladrillo rojo, ultimo zarzal bajo autovía.
Servidumbre de paso, por toda expresión.
(Discontinuidad)
Animales televisados eran costumbre.
Naturaleza y ebriedad de paisaje.
Era ahogo la lejania de tanto y de todo.
Todo tan lejano.
Los torturadores fabricando especies,
vidas diferidas para nosotros.
(ALEGATO DE CONTRABAJO)
Ser un fuelle. Ser el llueve
Coger una llave forma de liebre
Tomar el aire de los otros todavía
Y hacer una casa de madera
Abrirle un agujero sonoro
Y unos labios y un ano contrabajo
Abrir el bosque de la rabia
La ciudad de los pobres
que arde en medio de la música
que pasa por debajo de los templos arcaicos
y sobre el comercio y el trafico disparatado
Nadie suena, al parecer
Y vosotros condenáis al noble contrabajo
Que no quemaría ni heriría
con uñas vivas ni saliva puntiaguda
Si no fueseis espejos violentos
Contra todo
El paisaje sugiere entonces romper jarrones en la mente.
Es un aviso caprichoso.
sollozos (Poedmundo)
Acompañando a mis sollozos que se van
diariamente con miedo musical en el buche
y vuelven a picar en mi pecho de pan
voyvengo a las ex-lágrimas en su precioso estuche
(Paris, noviembre 1964)
Poema de Edmundo de Ory, para el que no hay silencio que lo abarque.
Desde aquellos dias de 1970, que pedaleabas con Jacobo y con este que recuerda, que pelábamos aquella cebolla de luz que era Ibiza, con la lengua de mondar piedras, desde aquellas curvas, estas nostaljancias.
Eran albas lo que comíamos pues las mujeres parían locos, y las muchachas empezaban por las nubes. Tu y tus aerolitos nos caíamos y dios pedaleaba por envidia.
Despertábamos a veces, y siempre con los labios como trompetas sonadas por coltranes, y las orugas nos adoraban, y sin remedio.
Pusimos las bases del sindicato, literalmente, los cimientos a pleno sol, un mes izando una bandera de arena y con el miserable sueldo de albañiles, añiles albas comíamos.
Pero andabas tu que como un cantueso nos huesabas usando solo las estalactitas de la novia.
Compartíamos el amor por el inglorioso fin de la vida y a Jacobo le salio un cuerno de cebra y a mi en la espalda un pájaro.
Todo era un sueño sin tapujos, hasta entre los dedos teníamos barquitos.
Y mas de un día era un rio, y ni Heraclito se enfadaba.
Fueron los de las flores los que pusieron lenguas en los besos, y nos dejaron la parte mas fresca
de una piedra, allí donde el océano hace oooooooooooooooh.
A lo que volviendo eramos rapsodas entre telefonistas en la cubierta de un barco navegable.
A la media hora del mundo de aquel día todos andaban por las ramas, seguramente triunfaron varias revoluciones por minuto y los arboles se sacudieron nuestra papiroflexia.
Aún no sabíamos nada de la tristeza de un pijama ni de la inútil ternura de un tintero.
Saludos dibujo sobre la pared donde tus ojos de tiresias orinan los análisis del alma en albis.
Los muertos no ayunan.
Los besos recién hechos.
(karlotti 2010, enero)
oroza2ok

A CARLOS OROZA, QUE BAJA POR LA CALLE DEL MAR QUE LADRA A SUS PIES DE ESPUMA, Y SI LADRA MANSO
TAMBIEN SUS PASOS.
La voz como un océano allá al Norte, donde las orillas crían acantilados insomnes.
Que rutilante cielo aquel que los pies pisan,
aquí donde la muerte suena a caracolas sin prisa.
Vas y vienes en un vaivén de minerales ramas
cual funámbulo sobre un mar en llamas tal vez peces
tal vez peces,
y así el día alambre
entre el sueño y las derrotas.
Soberbio el mundo que se desdobla al paso de tus manos
las de la tinta del bosque, del hueso y de la piedra,
y otra vez el fuego, la brasa mamando en tu pecho
de abundante pena
y mansa rabia.
Mirad, allá, acá, al fondo de la pura piel del Olvido
y palpareis la osada confianza del que camina
repleto de levedad,
y un poco de enfado como los ángeles extinguidos.
Mientras un ojo el mar mirandose se detiene como tu
imposible
Inconsolable pupila pura luz retorna
a tus manos
inevitablemente
y se encela como noche oscura malecon de espejos.
Entonces te roza y es la orilla
aún amontonados los dias sin hacer intactos como luz
sin musica pues no hay caracola que plagie el silencio de esta espuma en vilo
rumor infatiglable vaiven v a i v e n v a i v e n
haciendose a la mar
los arboles las sombras de los arboles las habitable sombras de los arboles
y tu caminas apacible cogido de la mano y alguien llama
te suma nidos
en el rabillo reflejos dorados y ya nada se tumba pues
la fatiga amasa mansa la turbulenta melancolia de tanta risa
y comemos en la mesa pues asi te encuentro
en un aleteo de horarios espantados gorriones obrando un poco de paz inutil
y enciendes de voz tus pasos.
Y es el Mar el dorso del regreso
y una rabiosa ternura y tu caminas y no hay dios que valga
solo la derrota de un planeta
tus pasos sin pedir nada nada nada
(karlotti, nov. 2009, ferrol)
A HOMBROS

No pidas mas al otro, no lo que no le rapte.
El otro que camina a tu lado
como un sueño de mimosas.
A tu lado, arrojando granizo.
Hacia las sombras haz tormenta,
clarea cuanto puedas.
Latas llenas de arena, insectos
son las sombras;
ultimas luces y un canal.
Ni mas acá ni mas allá-
agranda tu ojera y cálate el sombrero
de los dos
:tambien los aparecidos, en la otra orilla,
bailan de a dos.
Dos hermosos poemas de ADA SALAS

SENTÉMONOS
aquí
como usureros
a la mesa del tiempo.
Pesemos una a una
las monedas
(de dónde ésta
brillante
ésta llegada
ésta
sin relieve ninguno
pura cuchilla
al tacto)
Mi tesoro
decís.
El simple
desperdicio.
La baba
de babosa
de una experiencia intacta.
Se puede estar así
sobre la vida
en una pata sola como hacen los impúdicos
flamencos
con toda su belleza. O se puede
pesar
sobre la tierra
con el alma de bruces.
Vengámonos
al fango. Hay tiempo aún
para reconocerse.
Como lo hacen
asperos y ciegos
los cocodrilos y los rinocerontes.
y en un amen

aqui, entre tus felinos voraces
dejando el paraiso a un lado
soplo la lengueta mojada de tu insacible cuchitril
rodeado de olas
opiparas
que se bajan las bragas de espuma
como diosas disparatadas
ante los erectos peces
que mis dedos crian
bancos sobervios y resbaladizos
regatean tu febril socorro
No hay nada en los alrededores de este planeta
que sea capaz de calmar el espectaculo
negro
de tu primer grito
redondito maleable calidamente tibio chocolatina turbia cien por cien chupable
y ahi todas fieras mirandote
la parte nuda de tu carnosa danza
la pulpa encarnada que plagian todos los seres
en sus coralinas huevas
mareas babeantes
masoquistas nubes nubiles cunilimbus
cunilingue
trafico
ilegal zoco bazar clandestino
oceano poseido
por tus labios vernaculos, tus livios cantos
y las orillas de canto
envidia irresistible de mis ensalivados acantilados
pajaros obscenos
palpitos en carne viva
abierta a la canal
la gruta de seda que los angeles caidos
custodian
como si caballitos de mar
les equivocaran de ruta
Todo patas arriba
siguiendo tus divinas enseñanzas
hasta los ciegos te vislumbran
entre las algas
donde estan a punto de nacer
las criaturas bivalvas mortales e irresistibles
brisas verdes como niñas de los ojos
soles poligamos
negros como arañas de luz penetrable
obsesivos acantilados
del tamaño del sexo de los lamilibranquios
labios abiertos
como blancanieves en sueños
frigidas lunas madres de todas las pequeñitas muertes
que nos amantan en los apeaderos de la pasion
locuaces islas
que sorben
las medulas adorables del seso cuando duerme
lascivas caracolas
hermitañas amantes de los fondos sonoros
del tamaño de tus uñas
silencios enrojecidos por la actividad de un dedo
risas al rojo vivo
llenando de quemaduras los bordes de las postales
Maleficos niñatos
que mueren por el aroma de las virgenes
cautivadores asesinos de la cintura para arriva
que reclaman un reino como anillo al dedo
y las olas bajandose las bragas
con todas las oquedades del fondo
hirviendo de peces
de erectos peces y encima ciegos
como si apasionados de los petalos
bajo el rocio bajo la noche bajo las sabanas bajo tus bragas
ahi abajo
alto solar
ara pacis
ara pacis
ara pacis
quitolipecatamundi
la vida empapada hasta las cachas
patas arriba
los muslos al aire
mis ojos titilan febriles las hojas
que suculenta hecatombe
suena
en un beso de pura lluvia
musica encamada
oscura ofensiva
de una primera promesa
sobre un sofa transparente
en el garaje de la orilla
donde la luna administra
la leche acre del alba
en el nucleo atomico de la eternidad
es tan calentito el abismo
tan calentito
que mi alma y tu se tumban
se duran
se chupan
se empalman
y en un amen se mueren
de OLVIDO (De la quietud del tiempo)
Al leerte caimos en la cuenta: siempre hay alguien que pasa, como por la luz si la lluvia abundase en musica. Discurrimos por tus palabras tan limpias,soñandonos, acariciando al que se despide y siempre al fondo el jardin escueto pero tan lleno de campos lentos, tan fondeados en el que mira con tus ojos, los suyos.
Poemas de OLvido
La carretera siente
querencia de la tierra
huesos del animal. Abubilla,
avefría, avutarda, viñas
abandonadas, flores añil. Me
equivoqué de cruce, vengo
llena de campos. Ayer
vi un pichon en el suelo, la urraca
lo miraba desde arriba. Amargo llega hoy
olor de las cunetas amapolas.
Es tanta la ausencia que la mirada se desvela velando el mundo, vigilia de la quietud y todo, todo reflejandose como un rayo lentisimo en una charca estampada. Todo esta ahi hasta alcanzar el la inmovil rama del recuerdo. Una ventana come en tu mano mientras te espera la tierra.(palabras para Olvido)
poemas de CESARE PAVESE

poemas de cesare pavese

- Verrà la morte e avrà i tuoi occhi
- questa morte che ci accompagna
- dal mattino alla sera, insonne,
- sorda, come un vecchio rimorso
- o un vizio assurdo. I tuoi occhi
- saranno una vana parola,
- un grido taciuto, un silenzio.
- Così li vedi ogni mattina
- quando su te sola ti pieghi
- nello specchio. O cara speranza,
- Per tutti la morte ha uno sguardo.
- Verrà la morte e avrà i tuoi occhi.
- Sarà come smettere un vizio,
- come vedere nello specchio
- riemergere un viso morto,
- come ascoltare un labbro chiuso.
- Scenderemo nel gorgo muti.
Vendrá la muerte y tendrá tus ojos
esta muerte que nos acompaña
desde el alba a la noche, insomne,
sorda, como un viejo remordimiento
o un absurdo defecto. Tus ojos
serán una palabra inútil,
un grito callado, un silencio.
Así los ves cada mañana
cuando sola te inclinas
ante el espejo. Oh, amada esperanza,
aquel día sabremos, también,
que eres la vida y eres la nada.
Para todos tiene la muerte una mirada.
Vendrá la muerte y tendrá tus ojos.
Será como dejar un vicio,
como ver en el espejo
asomar un rostro muerto,
como escuchar un labio ya cerrado.
Mudos, descenderemos al abismo.
LAVORARE STANCA
Traversare una strada per scappare di casa
lo fa solo un ragazzo, ma quest`uomo que gira
tutto il giorno le strade, non è piu un ragazzo
e non scappa di casa.
Ci sono d`estate
pomeriggi che fino le piazze son vuote, distese
sotto il sole che sta per calare, e quest`uomo, che giunge
per un viale d`inutili piante, si ferma.
Val la pena esser solo, per essere sempre piú solo?
Solamente girarle, le piazze e le strade
sono vuote. Bisogna fermare una donna
e parlarle e deciderla a vivere insieme.
Altrimenti, uno parla da solo. È per questo che a volte
c`è lo sbronzo notturno che attacca discorsi
e racconta i progetti di tutta la vita.
Non è certo attendendo nella piazza deserta
que s`incontra qualcuno, ma chi gira le strade
si sofferma ogni tanto. Se fossero in due,
anche andando per strada, la casa sarebbe
dove c`è quella donna e varrebe la pena.
Nella notte la piazza ritorna deserta
e quest`uomo, che passa, non vede le case
tra le inutili luci, non leva piú gli occhi:
sente solo il selciato, che han fatto altri uomini
dalle mani indurite, como sono le sue.
Non è giusto restare sulla piazza deserta.
Ci sara certamente quella donna per strada
que, pregatta, vorrebbe dar mano alla casa.
Cesare Pavese (1908-1050)
TRABAJAR CANSA
Atravesar una calle para escapar de casa
lo hace sólo un muchacho, pero este hombre que anda
todo el día las calles, ya no es un muchacho
y no huye de casa.
Hay en el verano
tardes en que las plazas se quedan vacías, tendidas
bajo el sol que ya empieza a ponerse, y este hombre que llega
por una avenida de inútiles plantas, se detiene.
¿Vale la pena estar sólo para quedarse siempre sólo?
Callejear únicamente, las plazas y las calles
están vacías. Es preciso detener a una mujer
y hablarle y decidirle a que viva con uno.
Si no, uno habla sólo. Por eso algunas veces
el borracho nocturno comienza a parlotear
y explica los proyectos de toda su vida.
No es cierto que esperando en la plaza desierta
te encuentres con alguno, pero el que anda las calles
a ratos se detiene. Pero si fueran dos,
aun andando las calles, la casa ya estaría
donde aquella mujer, y valdría la pena.
Por la noche la plaza vuelve a quedar desierta
y este hombre que la cruza no ve los edificios
tras las luces inútiles, pues ya no alza los ojos:
sólo ve el empedrado, que hicieron otros hombres
de endurecidas manos, como los están las suyas.
No es correcto quedarse en la plaza desierta.
Seguro que está en la calle aquella mujer
que, al pedírselo, quiera ayudar en la casa.
Eres la tierra y la muerte (1945)
Eres la tierra y la muerte.
Tu estación es la oscuridad
y el silencio. No existe
cosa que, más que tú,
esté tan lejos del alba.
Cuando pareces despertar
eres dolor tan sólo,
lo tienes en los ojos y en la sangre
pero no lo sientes. Vives
como vive una piedra,
como la tierra dura.
Y te recubren sueños,
movimientos, sollozos
que ignoras. El dolor,
como el agua de un lago,
tiembla y te rodea.
Hay círculos en el agua.
Tú dejas que se desvanezcan.
Eres la tierra y la muerte.
las palabras que nos miran y nos esperan
Eso es la poesía: la creación de una espera, sentirnos mirados por lo que no habla.
(gustavo martin garzo)
echando amarras
nudos y cabos para fondear el adios
en los sueños insomnes
perdiendo los pies
borrar la orilla
fondear
fondear
fondear
tus dedos en popa
mis peces en la quilla
donde se empapan
las derrotas
y en la orilla opuesta
el bosque con tus ojos
como heridas mis ojos
todo por hacer
con este estiercol
de la luz
parpados para dos
suspension de la partida
y desenterrar tu ternura
sin parpadear
de manantial donde tiemblo
en el claro del bosque
desaparece tu rastro
www.flickr.com
|
Ferrol, Semana de Poexia Salvaxe, 16-19 de abril, 2008
Ferrol con la poesia mas encarnada y salvaxe
A PALABRA ENCARNADA
I SEMANA DE POESÍA SALVAXE DE FERROL
16, 17, 18 e 19 de abril de 2008
Unha semana que son catro días. Unha semana de axitación poética na que dez artistas percorrerán as rúas, prazas, mercados e capelas da cultura de Ferrol, megáfono en man, para elevar a voz ancestral da poesía sobre o ruído cotián, para reivindicar a forza da oralidade sobre o texto domesticado.
Importa a emoción compartida, importa a potencia expresiva, e importan ambas por enriba de todo estilismo, fronteira ou disciplina. Por iso a nosa semana incorpora o ouveo, a carnalidade, o ritmo e a imaxe nun mix que só persigue a confusión. Porque xa se sabe: da confusión e a calor brotaron as formas elementais...
1. PROGRAMA.-
GUILLERMO FERRÁNDEZ E CARLOS GONZÁLEZ (“KARLOTTY)
mércores 16 de abril, 18:30 horas, Quiosco do Cantón.
GUILLERMO FERRÁNDEZ
Naceu en Ferrol, no barrio do Inferniño (Ferrol), en 1951. A dureza heroica do gris naval e a alma xeométrica da cidade marcaríano para sempre. Marchou. Volveu. Escribiu as novelas Conacho, La piedad del invierno, e o seu poemario Las arrugas del tiempo, para que o pasado deixara de amolalo. Máis tarde dedicoulle á súa infancia un estudio sobre a fala local para que o seu corazón puidera pensar a doce amargura da infancia. Agora dá clases de lingua española no instituto Marqués de Suanzes e a súa única preocupación estética, ética e monotemática é o desarraigo...
CARLOS GONZÁLEZ (“KARLOTTY”)
“La pobreza de la posguerra es el territorio de mi infancia, territorio ilimitado donde la escasez alimenta la abundancia de los sueños. La aldea gallega, mi patria, que me hará para siempre, mas que cosmopolita, habitante de la lumbre y de sus voces. Emigraciones sucesivas y tempranas: Maside, Valtuille, Lugo, Ferrol, donde después de cuarenta años, regreso y habito, Valladolid , asentamiento duro y duradero donde la Poesía y la Amistad, levantan para siempre sus coordenadas, cruzadas por las Derrotas y los Regresos: Yugoslavia, Italia, Iran, Afganistan, India, el Circo Moira Orfei...
Y mis poemas se vuelven la parte destilada de las astillas de los días. Revistas de Poesía y proclamas, siempre bajo el sigo de la Bendita Mala Suerte y de las Barricadas Clandestinas:
Hebe, Pavos Reales, Haz y Envés, Pliegos de Cordel Vallisoletanos, Cuadernos Leoneses de Poesía, Un Ángel Mas, El signo del Gorrión, Barrio de Maravillas, y libros y antologías: Todos de Etiqueta, Esto Era y no Era, Un Golpe de Dados, Los Infolios, y Todos los Jueves Salvo la Luna”.
MARÍA LADO E LUCÍA ALDAO
mércores 16 de abril, 23:00 horas, pub Cazadores.
MARÍA LADO
Comezou a escribir entre as xentes do Batallón Literario da Costa da Morte, onde participou de diversas antoloxías poéticas. Como poeta ten publicado A primeira visión (Letras de Cal, 1997), casa atlántica casa cabaret (Xerais, 2002) e berlín (Concello de Santiago – El Correo Gallego – AELG), poemario que conta tamén cunha edición dixital en formato audiolibro, recitado pola autora e musicado por Fanny e Alexander (Regueifa Plataforma, 2007). Na actualidade agarda pola edición de nove, premio Avelina Valladares no 2007.
Xunto coa poeta Lucía Aldao presenta Onde estea un cubata que se quite un soneto, lema baixo o que achegan ao público unha peculiar posta en escena do recital poético.
LUCÍA ALDAO
Nada en A Coruña no 1982. A súa obra aparece en diferentes publicacións periódicas así coma en antoloxías entre as que destacan O Trazo Aberto (2002), Negra Sombra (2003), Sempre Mar (2003), Os Gozos e as Sombras (2005), Plantando Libros (2006), ou Poética da Casa (2006). Dende os seus inicios participou en multitude de recitais por toda a nosa xeografía, e últimamente continúa a facelo, a xeito de espectáculo poético, xunto a poeta María Lado. Como cantante, leva dende o 2004 ofrecendo concertos por toda Galicia nos escenarios máis variados. No seu último proxecto musical, alDDao, aborda a música electrónica aportando a voz ás bases do músico madrileño Diego Delgado.
VÍCTOR DÍEZ
xoves 17 de abril, 12:30 horas (PM), Rúa Real e Praza de Amboage.
Poeta. Nacido en León en 1968. Entre as súas obras publicadas encóntranse títulos como Evaporado va, Oído en tierra, Voz fuera de campo, Ser no representable ou Circo varado. Sempre ligado á escrita, colaborou en diferentes diarios como columnista, así como en revistas literarias, festivais de cine (como SEMINCI), catálogos de pintura ou guías de viaxe. É coñecido polos seus traballos como poeta de acción, con músicos (SIN RED, cuarteto de improvisadores), grupos de teatro e, en xeral, como axitador cultural e creador de proxectos estéticos contemporáneos.
DAVID GONZÁLEZ
xoves, 17 de abril, 21:00 horas, Capela do Centro Cultural Torrente Ballester
San Andrés de los Tacones: 1964: Dirixe a colección de poesía Zigurat: Os seus poemas foron traducidos ao inglés, alemán, portugués, húngaro e árabe: Representou a España no I Festival Internacional de Poesía de Santo Domingo: Os seus dous últimos libros editados son: En las tierras de Goliat (Baile del Sol Ediciones, 2008) e Algo que declarar (Bartleby Editores, 2007): As súas últimas antoloxías son: HankOver (Caballo de Troya, Mondadori, 2008) e Once poetas críticos en la poesía española reciente (Baile del Sol Ediciones, 2007): Para maior información: www.davidgonzalezpoeta.com/
CAMILO FRANCO (acompañado por MAGÍN BLANCO)
xoves, 17 de abril, 21:00 horas, Capela do Centro Cultural Torrente Ballester
CAMILO FRANCO
Ourense, 1963. Para evitar problemas co sexo e coa tradición quixo ser bebé probeta, pero os seus pais opuxéronse violentamente. Deambulou por varias institucións educativas tras ser expulsado dun colexio relixioso aos dez anos. Incorporación proletaria antes de descubrir que para escribir piden menos titulación que para camareiro. Desemboca en actividades tan furtivas como a crítica teatral e a espóradica publicación de libros de relatos breves (A lúa no cénit, En malos pasos, Por conto alleo, Palabras Contadas). Fáltalle sensibilidade para ser poeta e por iso simpatiza máis cos salvaxes. Como non puido ser rockandroll star, tenta infiltrarse en todo canto hai e desfógase nas parodias elementais advertindo que a melancolía pode matar e que a palabra é para quen a traballa.
(Camilo é quen recita, acompañado á guitarra por Magín Blanco)
O LEO
venres, 18 de abril, 12:30 horas (PM), Mercado da Praza de España
Naceu en 1974 en Vigo e é de Matamá. Marchou coa maioridade para Compostela e alí comezou a escribir e a facer cancións e teatro. En 1998 publica o seu primeiro disco, Suspiros de Kaña, e abre a Xira Galega de Albert Pla de finais do 97 e comezos do 98.
Nos anos seguintes actúa e escribe música para o teatro nas compañías Matarile Teatro, A Factoría Teatro e Berrobambán.
En 2005 abre o blog haicu.blogspot.com, onde comeza a publicar poemas en forma de haicu en galego. A editorial Xerais tirou do prelo en novembro de 2007 a escolma de poemas do blog homónimo Hai cu, candidato no apartado de poesía aos premios da Asociación Galega de Escritores de 2008. A partir de decembro do ano pasado vén presentándoo por toda Galicia dentro dun autodenominado Espectáculo Multimerda, Hai cu. Pintadas no báter.
ESTEVO CREUS
sábado, 19 de abril, 12:30 horas (PM), Mercado da Magdalena
(Cee, 1971) ou a pregunta é anda?. Seguidor da SUFATO e do seu voceiro na terra: inseminario.blogspot.com. Admirador fundamentalista de Marcos: o asesor nenodios, e da súa obra Liquidación de Existencias.
Ten publicados os seguintes libros: Poemas da Cidade Oculta, Edicións Xerais de Galicia (1996); Areados, Premio Miguel González Garcés. Deputación da Coruña (1996); Teoría do Lugar, Edicións do Castro (1999); O Libro dos Cans. Poemario gráfico de Retagarda Edicións (2000); Decrúa, Edicións Espiral Maior (2003); e o libro – videocreación con David Creus: Facer merzbau, Non Ou edicións (2007). Publica os relatos: E a catro patas quilómetros (1994) e Alguen Matou a Bambi (1996). Defínese. Fin ou a pregunta é faise?.
(Estevo é o peludo)
2. CARLOS OROZA.- (acompañado por CARLOS VILAS)
venres, 18 de abril, 21:00 horas, Biblioteca Municipal Central
A nosa semana pica como a pementa e sabe a sorpresa. O inmenso Carlos Oroza, acompañado do seu “arquitecto escénico” Carlos Vilas, concédennos a presentación mundial, en rigorosa exclusiva, do seu novo espectáculo poético intitulado Donde la noche da la mano al día.
CARLOS OROZA
Viveiro – Lugo, 1931. Cofundador, en Madrid, da revista Tropos e integrante, posteriormente, do movemento “beat”. Foi Premio Internacional de Poesía Underground e vive en Vigo desde 1980.
Publicou os libros Eléncar (Madrid, 1974), Cabalum (A Coruña, 1980), Alicia (Madrid, 1985), Una porción de tierra gris del norte (1996), En el norte hay un mar que es más alto que el cielo (Valladolid, 1997) e La llama prestada (Lisboa, 1998).
CARLOS VILAS
Licenciado en Filosofía, en 1991 abandona o ensino para dedicarse á pintura. Desde 1998 colabora de xeito permanente co poeta Carlos Oroza, ocupándose dos espacios escénicos. Entre outras montaxes, é o responsable da arquitectura escénica do video – poema Cabalum, presentado no acto inaugural do MARCO (Vigo).
Como pintor, tuvo exposicións permanentes no C.F.V. (1998 – 2000) e na Galerie Hammer (Alemaña).
3. JAM SESSION POÉTICA.-
sábado, 19 de abril, 19:00 horas, Capela do Centro Cultural Torrente Ballester
A semana concluirá o sábado 19 de abril cunha jam session poética conducida por Manolo Cortés, na que participarán todos os poetas pretéritos e na que trenzaremos palabra, música e videocreación. E polo medio, apoiando o barullo, dous mozos cineastas e ferroláns (Rubén Coca e Pablo Portero) gravarán e gravarán cos seus dispositivos de vídeo para un tempo despois devolvernos a súa mirada sobre evento tan extravagante.
MANOLO CORTÉS
Vilardevós, 1966. Estudios de Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Segue cursos e seminarios de especialización en literatura galega e traducción.
Iníciase no teatro dentro do grupo Chévere.
Membro fundador do colectivo de creación poética Ronseltz, participando en todas as actividades promovidas polo grupo.
Individualmente é autor do libro A rutina é o deber de todas as criaturas, editado por Edicións Positivas, 1997.
É traductor ao galego desde o castellano, catalán, francés e portugués.
Participou como actor en varias produccións de cine e televisión.
No ano 1998 intégrase no equipo de producción da Nave de Servicios Artísticos - NASA, de Santiago de Compostela.
RUBÉN COCA
Guionista, director e músico ferrolán, director de videoclips e curtametraxes. Premiado en diversos festivais de cine, entre eles Mención especial do xurado no III International Short Movie Festival de Campobasso (Italia) con Notamotof, e 1º premio á Mellor curtametraxe de cine de Galicia nas XVIII Xornadas de Cine e Vídeo de Galicia Xociviga 2001 con El fruto del tedio. Nominado pola Academia Galega do Audiovisual á Mellor obra experimental 2007 por Ecos.
PABLO PORTERO
Ferrol, 1977. Escritor que transitou cara o audiovisual como guionista, despois de ter publicado o seu primeiro relato con tan só 17 anos, tras gañar o Premio Los Nuevos de Alfaguara en 1995.
las moscas, esas aereas cuestiones...

las moscas,
esas encantadoras grupis,
especiales azafatas
que tan bellos ojos tienen
para seguir el radar de sus vuelos.
Multiplica su alimento
como los panes y los peces
el profeta,
moscas, hermosas copilotos
de las tardes asoladas
por los soles de almibar,
moscas
aereas amantes de las musarañas
que habitan el aburrimiento
mas apasionado
donde el sol del verano
hace mermelada
con el hastio de las muchachas,
vosotras, moscas nada muertas,
aunque inteligentemente breves,
que haceis
de cualquier superficie deshabitada
aeropuertos
para las perdidas que arden
en los trasteros de la siesta
ese reino secreto donde duermen
todos los misterios encarnados.

















Ultimi commenti